Hoe herken je het verschil tussen Mishandeling en BDSM? (02)

Dit artikel is onderdeel van een serie…

<<< deel 01deel 03 >>>

Als (para)medicus heb je soms de lastige verantwoordelijkheid om een gesprek te beginnen over tekenen van mishandeling of misbruik… of misschien over seksueel plezier, dat is niet altijd makkelijk te zeggen. De presentatie van schaamte over BDSM en van schaamte over mishandeling, die ontlopen elkaar soms maar erg weinig. En verder, je kan nog zo Kink Aware zijn, dat betekent niet dat er geen mishandeling bestaat – zelfs niet binnen BDSM-relaties. Dus ook al ligt het best ingewikkeld. Je zal dat als behandlaar proberen te (h)erkennen. Hoe herken je als professional de verschillen tussen misbruik en BDSM bij jouw klant/cliënt/patiënt? En hoe start je daar een gesprek over op?

Wanneer je als behandelaar tekenen van harde seks of vernedering of ongebruikelijke machtsverhoudingen tegen komt dan is het zaak om toch even op zoek te gaan naar de vraag of dit als gezond/voedend/salutogeen moet worden ingeschat of als ondermijnend/ongezond/zelfs pathogeen. De aanwezigheid of afwezigheid van consent en tekenen die duiden op beheerst of juist onbeheerst gedrag van de ‘agressor’ zijn hierbij leidend.


Een gesprek starten

Zoals in iedere workshop “gesprekstechnieken” duidelijk wordt gemaakt is de uitkomst van een gesprek voor een belangrijk deel afhankelijk van de ruimte die je een gesprekspartner geeft. Wanneer iemand zich al veroordeeld voelt door de toon (of de vermeende toon) voordat een gesprek is begonnen dan zal er weinig uit het gesprek komen. Wanneer iemand niet het gevoel heeft dat er gesprekstijd zal zijn voor toelichting, evenmin.

no second chances for first impressions

Zowel de BDSM-er als het slachtoffer van misbruik/mishandeling kan geplaagd worden door schaamte. Het is dus zaak om vanuit oprechte zorg en nieuwsgierigheid te spreken en dat waarschijnlijk ook te laten weten.
Een open vraag werkt vaak in eerste instantie het best en het kan belangrijk zijn om ook nuchter de aanleiding en de reden van jouw vraag te noemen zodat mensen zich niet aangevallen voelen. Zinnetjes als: “Ik zie deze blauwe plekken (aanleiding) en wil je graag begrijpen (reden), kun je me daar meer over vertellen (open vraag)?” kunnen een goede start zijn van een gesprek waar je even tijd voor neemt.


Of een meer gesloten vraag

Nou is bekend dat soms schaamte ervoor zorgt dat mensen niet kunnen reageren op een open vraag omdat deze te veel keuzestress biedt. Dus bij uitblijven van een (zinvolle) reactie kan je vragen of de gevonden tekens “gewenst of ongewenst” zijn, “bedoeld of onbedoeld”.
Vragen als “wil je er méér over vertellen, hoe die blauwe plekken op je arm ontstaan zijn?” kunnen al gauw veel lading veroorzaken. Dus over het algemeen raad ik een zekere luchtigheid aan in deze fase van het gesprek, je kan er later altijd verdieping in aanbrengen.
Vragen als “is dit ontstaan in een spel of zijn er dingen gebeurt die je niet in de hand had?” geven ruimte naar twee kanten. Want aan de ene kant wil je het slachtoffer van mishandeling niet het gevoel geven dat je het als behandelaar vindt dat klappen krijgen “normaal” is (“ik moet me niet aanstellen” is juist een reden dat mishandeling te lang voort duurt). Aan de andere kant wil je de BDSM-er die gisteren even nèt iets te intensief heeft ‘genoten’, en in het vuur even geen rekening heeft gehouden met het bezoek aan de behandelaar de volgende dag, ook niet het gevoel geven veroordeeld te worden.

En juist de vraag naar spel (en dus controle over het gebeurde) is vaak veelzeggend voor de geïnterviewde dat jij als professional blijkbaar begrip hebt voor die mogelijkheid.

Ongelukjes kunnen maar…

Natuurlijk komt hier ook vaak het argument “ongelukje” en “tegen het keukenkastje gelopen” regelmatig onterecht om de hoek kijken. En zoals telkens: het heeft geen zin om te forceren maar als de laesies er niet uit zien als een ongelukje dan is het ook belangrijk om nogmaals te benadrukken dat je niks veroordeeld maar dat ongelukjes er toch meestal anders uit zien.
Blijft iemand “het ongelukje” als uitweg kiezen dan doe je er vaak beter aan om nog even te benadrukken dat je mee wilt denken maar als iemand daarbij blijft dan is het vaak beter dit “ongelukje” als zodanig te accepteren en er in een volgend contact nog eens over na te vragen.
Uiteraard ga ik hier uit van relatief mild letsel want omdat mishandeling vaak een stijgende lijn kent is er bij fors letsel natuurlijk wel een gevaarlijke situatie ontstaan als dit nog eens overtroffen wordt een volgend keer. Dit is bij ernstiger letsel ook professionele kennis die gegeven mag worden aan het ‘slachtoffer’ als extra motivatie om in actie te komen. Het onderstreept de ernst van je welgemeende zorg.


Gesprek over de relatie

Wanneer de klant, cliënt, patiënt daartoe bereid is kan een gesprek over de relatie met de ‘dader’ vaak meer licht laten schijnen op de situatie. Daarbij zijn een aantal aspecten te herkennen die in de richting van een BDSM-relatie wijzen.


Dit artikel is onderdeel van een serie…
in het volgende deel ga ik kort in op BDSM

<<< deel 01deel 03 >>>

Bij vragen: neem even contact op^

Advertenties

Commentaar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s