Rape play

Rape play, verkrachtingsspel


Een woord dat -zeker bij slachtoffers van verkrachting- heftige gevoelens op kan roepen is “rape play”, “verkrachtingsspel(letjes)”.
“Verkracht worden” is -weten we al sinds Masters en Johnson- een erg veel voorkomende vrouwelijke (en ook mannelijke) fantasie.

Nee, verkrachting wordt hier niet mee ‘goed gepraat’, het is een rollenspel dat twee of meer mensen afspreken om te doen en van te genieten. Nee, hiermee wordt niet gezegd dat er van verkrachting genoten zou moeten worden -ook al is dit overigens soms wel zo, geeft dat vaak veel conflicting feelings en blijft het dan nog steeds verkrachting-.

Rapeplay kan (zal) er waarschijnlijk hetzelfde uitzien als een verkrachting (als je er met een ongeoefend oog van buitenaf naar kijkt) maar het is iets volledig anders juist doordat alle partijen er vooraf mee ingestemd hebben. En nee(!), het hoeft niet iets te zijn dat jij wilt doen, dan is het iets voor andere mensen.

Het overgeleverd zijn aan een dader zodat je niet verantwoordelijk bent voor hetgeen gebeurt, de ruwe elementen er in, soms de aantallen of de fantasie van “niet de eigen partner”, het seksualiseren van een trauma, of gewoon het genieten van heftigheid en/of het kunnen vechten/stoeien, dat kunnen hier aspecten van zijn waarom mensen dit zo willen beleven.

Mensen die hier voor het eerst over horen die schrikken er soms van -als gezegd: het hoeft niet jouw ding te zijn-. Andere mensen besluiten juist al snel dat juist dit willen uitproberen. Het is heftig -daar doe je het voor- en daarom valt het voor sommige mensen ook onder (emotioneel) edge-play.


Nota Bene

Juist doordat het schijnbaar non-consensual verloopt kunnen door deze vorm van roleplay (rollenspel) makkelijk misverstanden ontstaan. Juist doordat het emotioneel heel heftig kan zijn is het vaak niet verstandig om hier ingewikkelde stopwoorden bij te gebruiken. “Stop” zou ik minstens aanraden te gebruiken als een soort van “oranje” of zelfs rood (zie stopwoorden). Omdat mensen die in een negatief verhaal terecht komen in hun hoofd en mensen ook die in paniek raken, die weten soms alleen maar “stop” te zeggen. Daarom is “stop” als signaal om “even te overleggen of het goed gaat” wel een goede keuze. Beter (een paar keer) hinderlijk te vroeg gestopt dan dat de éne partij overblijft met het gevoel daadwerkelijk verkracht te zijn en de andere partij(en) zichzelf ineens als een verkrachter moeten zien als zij in de spiegel kijken (dit nog even los van eventuele aanklachten).

Advertenties

Commentaar:

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s